W tym rozdziale jest ukazane to, że świat nie posiada swej własnej rzeczywistości i nie istnieje oddzielnie od Jaźń.

STWORZENIE: Głównym celem pism świętych jest ukazanie iluzorycznej natury świata i objawienie Najwyższego Ducha jako jedynej Rzeczywistości. Zbudowały one teorię o stworzeniu jedynie w tym celu. Pisma wdają się nawet w szczegóły i zabawiają nimi najmniej pojętych poszukiwaczy opowiadaniem o kolejnym pojawieniu się Ducha, o chaosie odzwierciedlonej świadomości, o podstawowych elementach świata, ciała, życia itd. Lecz dla bardziej pojętnych poszukiwaczy, pisma zwykły mówić krótko o tym, że cały świat pojawił się jak panorama we śnie ze swą łudzącą obiektywnością i niezależną egzystencją z powodu ignorancji Jaźni i wynikającej z niej obsesji natrętnych i przeszkadzających myśli. Pisma święte chcą ukazać świat jako złudzenie w celu objawienia prawdy. Ci, którzy urzeczywistnili Jaźń poprzez bezpośrednie i jasne Doświadczenie jasno pojmują ponad wszelką wątpliwość, że świat zjawiskowy jako obiektywna i niezależna rzeczywistość w ogóle nie istnieje.

Ponieważ Jaźń, która jest czystą Świadomością poznaje wszystko tak jak w powyższej klasyfikacji, Ona jest ostatecznym Widzem. Cała pozostała reszta: ego, umysł itd., są tylko jej przedmiotami. Subiektywne w jednej linii staje się obiektywnym w następnej; a więc, każde z nich za wyjątkiem Jaźni, czyli czystej Świadomości jest tylko uzewnętrznionym obiektem i nie może być prawdziwym widzem. Ponieważ Jaźń nie może się zobiektywizować nie będąc poznawana przez coś innego i ponieważ Jaźń jest Widzem widzącym wszystko inne, stosunek podmiot-przedmiot i widoczna subiektywność Jaźni egzystuje jedynie na planie relatywności a zanika w Absolucie. Zatem, naprawdę nie ma tutaj nic innego od Jaźni, która nie jest ani widzem ani widzianym i nie jest zawikłana w subiektywność lub w obiekt.