W pogoni za akceptacją

Zobaczyłam i zrozumiałam dziś bardzo ważną dla mnie rzecz. Nie wiem, czy jestem w tym odosobniona czy nie, ale podzielę się tym, bo może ktoś odnajdzie w tym podobieństwo do swojego życia.

Od dawna czuję, że sposób w jaki żyję jest niewspółmiernie mały i szary w porównaniu z tym jak mogłabym żyć, gdybym wykorzystała pełen swój potencjał – potencjał, który czasami udaje mi się poczuć. Ostatnio czuję ten mój potencjał bardziej jako wspomnienie po czymś co kiedyś miałam. Taki ślad zapachowy. Ujrzałam, że nie mam już energii i inicjatywy na wielkie życie z rozmachem. Po prostu nie mam siły, a jednocześnie mam świadomość że mogłabym żyć inaczej. Jakby nie było połączenia między mną a moim potencjałem. Tu jestem ja, a tam gdzieś, jest mój potencjał i nie mamy ze sobą nic wspólnego.

Zapragnęłam to zrozumieć, i to co zobaczyłam i poczułam, przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Na własne życzenie pokroiłam swój potencjał i swoją siłe niczym tort i rozdałam go innym nie zostawiając sobie nic oprócz pustego talerza. Różne sytuacje i okresy mojego życia zaczęły pojawiać się i ukazywać w nowym świetle.

Był taki okres w moim życiu, gdy miałam około 20-23 lata i czułam się bardzo samotna i odtrącona przez wszystkich i wszystko. Tak bardzo chciałam, żeby ludzie mnie lubili, aby znalazł się mężczyzna który mnie pokocha, pragnęłam by ludzie mnie akceptowali, marzyłam o tym by przynależeć do jakiejś grupy. Oczywiście teraz wiem, że tak naprawdę, to ja siebie nie akceptowałam, nie lubiłam, nie kochałam i to ja siebie odtrąciłam – ale wtedy o tym nie wiedziałam, wtedy zrobiłabym wszystko aby poczuć związek z drugim człowiekiem, poczuć jedność z innymi, by poczuć się równa i zasługująca. Pragnęłam tego tak bardzo, że zaczęłam rozdawać siebie. Nie wiem jak to wykonywałam fizycznie – ale teraz widzę ten cały proces energetycznie. Pokroiłam siebie na kawałki niczym tort. Potem brałam kawałek i dawałam go, czasem nawet na siłę, osobie na przyjaźni której mi zależało. Teraz tak sobie kombinuję, że może skoro nikt nie chciał się związać ze mną – to postanowiłam związać te osoby ze sobą. Starałam się być lekiem na całe zło. Koleżankom na studiach pomagałam w nauce. Wszystkim służyłam radą i pomocą. Starałam się być niezastąpionym czy to wspomagaczem, czy nauczycielką, rozśmieszającą, doradcą, załatwiającym. Oh, jak ja się starałam.

Ponieważ nie zrobiłam tego najważniejszego, czyli sama sobie nie dałam tego co chciałam dostać od innych, wcale nie czułam się lepiej. Dawałam sobie fałszywe poczucie, że jestem akceptowana, pożądana ale wcale nie czułam sie lepiej, bo inni nie mogli mi dać tego czego od nich chciałam. Dla innych im bardziej się starałam, tym „dziwniejsza” byłam, czasem nawet bywałam żałosna w tym staraniu, często byłam dziewczynką do bicia, śmiali się ze nie za moimi plecami. Wiedziałam o tym przez cały czas, ale oszukiwałam się, że mam w końcu akceptacje innych, bo spędzali że mną trochę czasu i dawali mi ociupinę uwagi a wiec i energii.

Nie mam tym ludziom tego za złe, bo kto by pogardził ochotnikiem który wszystko pozałatwia, pomoże i wyręczy – bo tak to wyglądało na planie fizycznym. Energetycznie wyglądało to tak, że dawałam tym ludziom kawałki mojego tortu które były dla nich dodatkową energią, turbodoładowaniem – tym, czego ja teraz potrzebuje dla siebie. W ten sposób nauczyłam się inwestować moją energie w sprawy, które nie mają pomóc mi a mają pomoc innym.

W pewnym momencie dałam sobie to czego tak bardzo potrzebowałam – dałam sobie akceptację, miłość i polubiłam siebie. Nie nauczyłam się natomiast przekierunkowywania inicjatywy. Nigdy przez całe moje życie nie zrobiłam nic, co miałoby intencje – „dla mojego własnego dobra”. Nie umiem robić nic dla siebie. Wciąż rozdaję siebie innym. Teraz działa mi się najlepiej dla innych, mam energie dla innych, ale nie dla siebie. Dla innych mam wiele pomysłów, ale w stosunku do siebie jestem bezradna. Dla siebie nie chce mi sie ruszyć palcem, dla innych jestem gotowa do działania.

W każdym kontakcie z drugą osobą wymieniamy sie energią. To naturalny proces. Podczas całego mojego życia, wielokrotnie starałam się zdobyć akceptację od innych, poświecając siebie i robiąc wszystko pod innych. Ale ten okres, gdy mialam 20-23 lata, byl inny z powodu desperacji i intensywnosci tego procesu. Wtedy fizycznie się rozdałam – albo może tylko tak sie zakodowałam, albo odciełam od czegoś tak bardzo, że czuję to fizycznie. Od tamtej pory czułam się pusta, czułam, że nie mam już tego co pozwałałoby mi odnieść sukces, zaistnieć, nie miałam motywacji ani siły do wcielenia w życie przychodzących do mnie pomysłów.

Ten okres, gdy miałam 20 lat, był dla mnie bardzo mocnym i ważnym okresem. Czuję, że wtedy rozdałam siebie fizycznie i permanentnie. Dziś zobaczyłam osoby z tamtego okresu którym rozdałam siebie. Zobaczyłam, że te osoby wciąż czerpią energię z tego co miałam najlepsze, wciąż mają w sobie kawałek mojego tortu, kawałek mnie. W sukcesie co poniektórych osób poczułam siebie. Na dowód tej teori, gdy tylko zaczęłam się oczyszczać ,dostałam kilka wiadomości od osób, którym wtedy oddałam siebie. Dotarło do mnie jak wiele osób nosiłam na swoich plecach niczym muł. Muł, który tak wiele dał innym, że nie miał już siły zająć się sobą.

Nie wiem jak mam to wyjaśnić – bo umysł podpowiada mi, że jest to niewykonalne i że ktoś może postukać się w głowę, jak to przeczyta. Ale tak to czuję i wiem, że wtedy rozdałam swój potencjał. Może miało to miejsce tylko w mojej głowie i może tylko oszukiwałam siebie, że ten potencjał rozdałam, ale miało to fizyczne przełożenie na moje życie. Dziś poczułam jak bardzo wypalona się czuję. Poczułam te osoby które wciąż posiadają kawałek mego tortu – i nie twierdzę że dla nich też był to tort – może odczuwały to jako kamień który ode mnie dostały i który musiały przez lata dźwigać.

Dziś postanowiłam odebrać im kawałki tego tortu. Nagle zaczęły przychodzić do mnie osoby z tamtego okresu w moim życiu i odbierałam im rozdane kawałki siebie. Po kolei kładłam je na talerzu. Widziałam jak, z każdą osobą, pojawiają się na talerzu kolejne kawałki mnie, wypełniają pusty tależ i wyraźnie poczułam, gdy otrzymałam spowrotem ostatni kawałek siebie. Gdy tort stał się całością poczułam siłę. Oh, jaką siłę ja poczułam. Od lat się tak nie czułam.

Jakiś czas temu wykonałam podobne ćwiczenie w którym oddawałam innym energię, którą od nich dostałam i zabierałam im energie, którą im dałam. Tym razem ponownie zebrałam w sobie rozdany innym: mój potencjał, moją siłe, inicjatywę i motywację.

Czy napędzają cię do życia kontakty z innymi? Czy czujesz, że żyjesz tylko gdy masz kontakt z innymi ludzmi?

Jak się czujesz sam na sam ze sobą, gdy nie musisz pracować, gdy masz czas wolny? Czy unikasz takich chwil?

Czy masz inicjatywę by robić coś dla siebie? Zorganizować wycieczkę tylko dla siebie?

Czy robisz rzeczy które lubisz mimo, że nikt inny nie chce ci w tym towarzyszyc? Czy wybierasz czekanie na towarzystwo by zrobić coś czego pragniesz?

Czy pomagasz innym w tym samym stopniu w jakim pomagasz sobie? Czy dla innych robisz wiecej niż dla siebie?

Czy według ciebie, koncentracja na sobie jest dobra czy zła?

Czy wiesz, że nie jesteś w stanie prawdziwie pomóc drugiej osobie, jeśli najpierw nie pomożesz sobie?

14 myśli nt. „W pogoni za akceptacją

  1. Maja

    Jest czas działania i czas niedziałania,
    Jest czas kochania i czas samotnosci,
    Jest czas pomagania i obojętności…itp…
    Uczucia wskaża w jakim czasie jesteś.
    Uczucia a nie umysł.Uczucia poznasz, gdy oczyscisz umysł z programów ograniczających Twoją własną doskonałość…..
    .Wszystko możesz ,wszystko potrafisz tylko ze spokojnym oczyszczonym umysłem….

    Odpowiedz
  2. Michasia

    Przeczytałam i nie postukałam sie w głowę, ale wręcz poczułam się w swoich spostrzeżeniach o sobie zdecydowanie lepiej. Nie jesteś w stanie Moniko, nikomu wyjaśnić to co czułaś i czujesz. Tylko ktoś kto postępował tak jak Ty i poczuł się z czasem tak jak Ty, jest w stanie ten mechanizm zrozumieć. Ja całe życie traktowałam ludzi, tak jak sama chciałabym być traktowana, oddawałam się każdemu po kawałku „torta”-jak to ciekawie ujęłaś, a wszyscy bardzo chętnie brali, pomagałam, wyręczałam, robiłam wszystko, aby ludzie mnie lubili.Sprawianie komuś przyjemności i radości sprawiało mi przyjemność. Aż wreszcie „dopadło” mnie i zero reakcji, nawet od najblizszych. Wypałiłam się , wyeksploatowałam się do cna. Potrzebowałam pomocy, wsparcia- a dookoła totalna pustka, bezduszność i moj ogromny żal za to co zrobiłam dla innych ale nic dla siebie. Dużo czasu mińło nim to zrozumiałam. Teraz lubię siebie, akceptuję, nie obchodzą mnie opinie innych na mój temat. Nie pracuję już, wreszcie mam czas dla siebie i trzymam się z dala od wszystkich wampirów emocjonalnych.Lubię czytać Moniko Twoje artykuły, bo w nich jestem równiez i ja. Uwierz w siebie. pozdrawiam.

    Odpowiedz
    1. Chassidy

      I have them occaniosally. They are solidified, but not hard. You can easily squeeze them between you fingers – which will release that nasty smell! Gross! They don’t hurt. They are just anoying. Pushing on her tonsil with something hard like that will probably make your tonsil bleed. While I enjoyed seeing it ooze out, it would be less tramatic to just push it out in one piece. I use my finger and a flashlight while looking in the mirror. Works every time.(of course, I haven’t filmed mine) Good job guys!

      Odpowiedz
    2. http://netcheck.tech/soargames.com

      Cher Martin, je pense, enfin je crois avoir lu que je pouvais mettre tes dessins sur le blog à condition de te mettre en lien (il y a longtemps). Sur mon blog, il n’y a pas de publicité Pour tes dessins, c’est toujours un plaisir d’attendre (t’entendre) ta vision de l’actualité !A mon tour de t’inviter dans un restaurant de la ville de Valence au cas où

      Odpowiedz
    3. asociacion cibao de ahorros y prestamos contacto

      Good idea to put these two seasonal vegetables together. I learned about grilling corn from the Africans who sell it in the street around La Chapelle metro in northern Paris. It’s also sold this way in the Brazilian Nordeste.Last year I made a basil oil that kept without refrigeration until the spring (with the help of a little willpower and rationing). Must find the recipe…

      Odpowiedz
    4. http://www./

      money blogging. I think it’s great that I get paid for something I love to do. I was reading Mama’s Money Savers about ways that she has made money and found out about SocialSpark. SocialSpark provides an

      Odpowiedz
    5. http://www./

      Tali, I agree with you,I'm doing the same, I hate the new layout, I wouldn't mind it if they just at least gave 5 stars back, but NO, they're being assholes, EVERYONE MOVE YOUR VIDEOS TO ANOTHER SITE!YOUTUBE BRING BACK OLD LAYOUT!!!

      Odpowiedz
    6. kosten kredit immobilie

      You are crazy!I hear that a lot, but I find that doing “stupid” things otherwise know as contoversial always teaches you the most. These are the topics you can’t google the solution for. I complement you on your effort to do something stupid Keep us posted, I would surely find this usefull.

      Odpowiedz
    7. http://www./

      owh..lala..nmpak sgtlah org penang suka mengangkang yer?wahahahhahahahaha..kalau org penang kangkang its normal sbb mmg mereka suka kangkang..gitu?kalau org kelntan kangkang luar biasa sbb xrmai org klntan yg suka kangkang?wahkahkahkah!!!!! gile mundur pemikiran!

      Odpowiedz
  3. MS

    to raczej pytanie/prosba niz komentarz, przytocze kilka cytatow z artykulu: „gdy tylko zaczęłam się oczyszczać”, „Jakiś czas temu wykonałam podobne ćwiczenie w którym oddawałam innym energię, którą od nich dostałam i zabierałam im energie, którą im dałam” – jesli to mozliwe, prosze o opisanie jak Pani dokonala oczyszczenia, na czym polegaly cwiczenia o ktorych mowa w artykule. przypuszczam, ze jest wiele metod, ale pytam konkretnie o Pani metody i prosze o mozliwie szczegolowy/techniczny opis oraz info skad Pani wiedziala ze ta metoda akurat jest dobra dla Pani. Pozdrawiam serdecznie.

    Odpowiedz
  4. Monika

    Ten artykuł pisalam kilka lat temu więc dokładnie nie pamietam co wtedy zrobiłam. Wydaje mi się że zamknęłam oczy i każdej osobie którą sobie wyobraziłam oddałam jej kawałęk tortu a zabrałam swój. Z tymi ćwieczeniami to jest dosyć zabawnie – ponieważ odbywa sie to w naszych myslach mozemy zrobić wszystko na co pozwala nam nasza wyobraźnia. Jednym z mocniejszych ćwiczeń jakie mogę polecić to: wyobrazić sobie polaczenia miedzy nami a osoba ktora mamy na mysli i je przeciac po srodku. Jesli chcemy utrzymywac kontakt z ta osoba trzeba wlozyc polaczenia wystajace z tej drugiej osoby do naszego serca. Jesli nie chcemy zadnych kontaktow z dana osoba – wrzucic te polaczenia do ognia. Slady po polaczeniach trzeba „uleczyc”. I tyle.

    Odpowiedz
  5. amelia

    trafiłam tu przypadkowo, (a może nie ??), a po przeczytaniu, w mojej głowie rozbłysło, już wiem co mam robić ! dziękuję

    Odpowiedz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.